همه چيز را دستهايی که رو میشوند به هم می ريزند
متن سخنرانی آيدين ضيايی در جلسه ی نقد مجموعه شعر پويا عزيزی
فرهنگسرای ارسباران - ۲۶ آبان ۱۳۸۴
 زمانی در دهه ی 1930 ،ازرا پاند شاعر امریکایی ، خطاب به ادیبان معاصر خود یکی از مشهورترین بیانات ادبیات مدرن را صادر کرد : « هنر را نو کنیم » .برداشت پاند از این جمله بسیار فراتر از این حکم بود که نویسندگان معاصر باید حافظ مسئولیت همیشگی نویسنده ، یعنی نوگرایی و اصالت باشند.کلام پاند برانگیزاننده بود و هنوز هم هست و هنوز هم بسیاری سعی در نوکردن و اصالت بخشیدن به آن چه نو کرده اند دارند.اصالت یعنی تشخصی که قائل شده و به ثبت رسیده و شاید در بسیاری از ظرفیت ها و ظرایف به اتمام هم رسیده و در کل شخصی شدن را باعث شده. این لحظه ی احیاست.لحظه ای که مخاطب برخاسته و زبان به تمجید گشوده و حکم و محکوم به بقإ شده است. البته این که حفظ بقإ را مخاطب سبب بشود ، شبهه برانگیز است– آن جا که مخاطب را وادارد که اصیل باشد و در دفاع از خود برآید- |
نوسندگان
